Relatieproblemen & Corona. Mag ik deze dans van u?

dansers kijken omhoog. Relatieproblemen

Meer relatieproblemen ten tijde van corona?

Neemt de kans op relatieproblemen toe nu ons leven in sneltreinvaart veranderd met de komst van het Corona virus? Om mij heen zie ik dat (relatie)patronen versterkt worden. Diegene met een laissez faire houding zwemmen nu in de structuurloosheid van de dag. Zorgelijkheid veranderd in angst met een versterkte hang naar secundaire controle en korte lontjes ontploffen sneller nu velen thuis op elkaars lip zitten.

Hoe gaat het er bij jullie thuis aan toe? Herken jij dat bestaande dynamieken versterkt worden? Wanneer dagelijksheid wegvalt en het levensritme plots veranderd, worden we aangesproken op ons veerkrachtig vermogen om (relatie)patronen te doorbreken. Voordat dit relatieproblemen worden. Maar hoe doe je dat?

Voor de grens bewegen

Ook ik ben aan het onderzoeken hoe ik met de veranderingen om kan gaan. In mij komt de vechter omhoog. Ik ga oplossingen onderzoeken hoe ik tóch dat waardevolle contact met mensen aan kan gaan. Ditmaal digitaal, wat in eerste instantie niet mijn voorkeur heeft. Ik heb me nog nooit zo goed beseft dat contact en fysieke nabijheid belangrijke behoeften voor mij zijn. Ik herwaardeer het belang van voedende relaties en mijn werk zelf: in contact en verbinding staan met de mens. Hoe kan ik hier nu alsnog vorm aan geven?

En ja, mijn neiging is om het áán te gaan en me er in te storten. Daarbij over mijn fysieke- (rsi) en emotionele (“het moet”) grenzen heen te gaan. Ik heb mezelf op tijd terug kunnen fluiten om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn kunnen. Zodat ik vóór de grens beweeg en niet erover.

De dans

Wanneer we verhoogde stress ervaren, hebben we de neiging om vanuit onze overlevingsstratiegie te reageren: vechten, vluchten of verstijven. Deze dyamieken uiten zich ook in onze relaties. Zo leert EFT ons dat er drie dansen zijn: mensen zoeken de volledige confrontatie, of de dansvloer is leeg want ieder gaat zijn eigen gang, of de één zoekt de confrontatie en de ander verlaat de dansvloer.

  • Bij de eerste dans is er conflict in de vorm van verwijten, claimen en commentaar geven.
  • In de tweede dans kruipen beiden in hun schulp en weten niet meer hoe de ander te bereiken.
  • In de laatste dans verwijt de een: ‘waarom zie je me niet staan?’, en de ander trekt zich nog verder terug en wil met rust gelaten worden.
dansers in relatieconflict

Verbinding herstellen

Deze dynamiek, het patroon, in een metafoor van dans, is belangrijker om te zien dan de inhoud zelf. Het maakt niet uit of het conflict gaat over het symbool: snijdende stilte, de opvoeding, de rommel in huis of de afwas. Het gaat om het inzien van het proces. Ook ten tijde van corona kunnen zo relatieproblemen aangepakt worden.

Er wordt een beroep gedaan op ons vermogen tot (zelf) empathie. Kunnen we de brug slaan naar de ander en met dat wat er dieper in ons leeft? Erken ik mijn onzekerheid? Kan ik die ander werkelijk zien? Horen we wat onze onderliggende behoeften zijn? Mogen we kwetsbaar zijn? Want als deze coronacrisis iets toont, is het wel onze kwetsbaarheid, afhankelijkheid én vermogen tot verbinding.

Herken jij je in een van de drie dansen? Dat is heel mensenlijk. Wil jij verandering? In mijn praktijk help ik mensen inzicht te krijgen in hun patronen én hoe ze die patronen kunnen doorbreken. Gelukkig heb ik mijn patroon van weerstand doorbroken en kan jij dat nu ook digitaal in mijn praktijk via beeldbellen! Wees welkom om deze dans samen te verkennen.

Scheiden of blijven?

kruising, scheiden of blijven?

Beslissingen maken kunnen lastig zijn. Scheiden of blijven? Vrijen of niet? Iets voor jezelf doen of samen? Dilemma’s over beslissingen veroorzaken angsten die met vrijheid, verantwoordelijkheid, keuze, spijt, verlangen en wil te maken hebben. Daarom zullen veel mensen zich tot het uiterste inspannen actieve beslissingen uit de weg te gaan. Bijvoorbeeld door te wachten totdat de partner een beslissing maakt. Maar we nemen ook een passieve beslissing wanneer we geen beslissing maken, of wanneer we een ander zover krijgen dat die de beslissing voor ons neemt. Wanneer we geen verantwoordelijkheid voor ons leven nemen belanden we in een negative spiraal.

Waarom is dit lastig? Het maken van keuzen confronteert ons niet alleen met de mate waarin we onszelf scheppen, maar ook met de grenzen van onze mogelijkheden. Wanneer we een beslissing nemen, sluiten we andere mogelijkheden uit. Besluiten nemen is een grenservaring waarin we bewust worden dat ‘ Alles vergankelijk is’ en ‘Alternatieven elkaar uit sluiten’ (Therapie als geschenk, Irvin Yalom).

Als we verandering willen, een keuze maken, is het ten eerste nodig dat we erkennen dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen leven. En ja, dat kan best spannend zijn. Ben je blij met het het nu gaat? Of zoek je verandering? Ik help je/jullie graag regie te nemen in dit proces. Om zo vanuit autonomie te verbinden. Neem contact op voor een eerste stap.